ΟΤΑΝ ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ
«ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ»
Ελάχιστα πράγματα αφήνει αναλλοίωτα στο πέρασμά του ο «πανδαμάτωρ χρόνος» και πάντως σίγουρα όχι τους πολιτικούς συσχετισμούς, οι οποίοι άλλωστε χαρακτηρίζονται από απόλυτη ρευστότητα.
Εξαγγελλίες που δεν υλοποιήθηκαν, διαψεύσεις προεκλογικών υποσχέσεων και προσδοκιών αλλά και αναπάντεχα- συνήθως δυσάρεστα- γεγονότα κατά τεκμήριο τείνουν να φθείρουν δημοσκοπικά τα εκάστοτε κυβερνώντα κόμματα, ιδίως όταν- και όσο- αυτά μακροημερεύουν στη διακυβέρνηση μιας χώρας.
Εμφατική επιβεβαίωση αυτού στα καθ’ ημάς, το γεγονός ό,τι μεταπολιτευτικά ουδέποτε κόμμα δεν έχει καταγάγει τρεις συναπτές εκλογικές νίκες.
Αναπόφευκτα, λοιπόν, στην προσπάθειά τους να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία τα κυβερνητικά κόμματα μετέρχονται παντός δυνατού μέσου συσπείρωσης της φθίνουσας εκλογικής τους επιρροής, ενίοτε «παίζοντας» ακόμα και με τους θεσμούς.
2026, ΟΠΩΣ 1932;
Ελ. Βενιζέλος, Ca 1928
Μπορεί η πρώτη διακυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, εκείνη του 1910- 1915 να θεωρείται η πλέον ένδοξή του- με το διπλασιασμό της επικράτειας εκ της απελευθέρωσης Μακεδονίας και Θράκης- όμως εξίσου σημαντική υπήρξε και η (παραμελημένη ιστορικά) τελευταία του 4ετία, εκείνη του 1928- 1932.
Κατά τη διάρκεια αυτής η χώρα γνώρισε μια πραγματική θεσμική παλιγγενεσία: το ΣτΕ, το ΙΚΑ, η Αγροτική Τράπεζα, η πολιτική αεροπορία- με πρόνοια ακόμα και για χρήση υδροπλάνων!- ο αναδασμός γης- προς όφελος των προσφύγων- και πλείστες άλλες μεταρρυθμίσεις έθεσαν τα θεμέλια ανασύνταξης μιας- καθημαγμένης από τη μικρασιατική καταστροφή – Ελλάδας και μετεξέλιξής της σε μια σύγχρονη, αστική, δυτικού τύπου δημοκρατία.
Δυστυχώς οι διεθνείς εξελίξεις πρόλαβαν τη φιλοδοξία του Βενιζέλου, με αποτέλεσμα το Κραχ του 1929 σύντομα να περάσει στην αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού, συμπαρασύροντας την Ευρώπη στην ύφεση. Τα απόνερα της διεθνούς οικονομικής κρίσης δεν ήταν δυνατό να αφήσουν αλώβητη και τη δική μας χώρα, με συνέπεια το δεύτερο ήμισυ αυτής της τετραετίας να χαρακτηριστεί από οικονομική στασιμότητα, απότοκος της οποίας υπήρξε η λαϊκή δυσαρέσκεια έναντι της κυβέρνησης.
Ως αποκούμπι συσπείρωσης ο τότε πρωθυπουργός ανέσυρε από τη φαρέτρα του ένα παλιό μεν, αλλά δοκιμασμένο και διαχρονικό πόλο συσπείρωσης των δημοκρατικών πολιτών: το πολιτειακό. Αγνοώντας τις διαβεβαιώσεις της τότε αξιωματική αντιπολίτευσης, του Λαϊκού κόμματος, ότι σε περίπτωση κατίσχυσής του δεν σκόπευε να επαναφέρει την- καταργημένη από το 1924- Βασιλεία, ο Βενιζέλος έπαιξε το τελευταίο του χαρτί επανασυσπείρωσης.
Απευθυνόμενος στο θυμικό του κυρίου εκλογικού του ακροατηρίου, των προσφύγων, οι οποίοι (δικαίως) ταύτιζαν τη Δυναστεία με του υπαίτιους του ξεριζωμού τους από τις πατρογονικές τους εστίες, ο «πατέρας των προσφύγων» πόνταρε στον κίνδυνο παλινόρθωσης της μοναρχίας σε περίπτωση επανεκλογής των βασιλοφρόνων αντιπάλων του, επιχειρώντας έτσι- δια της «φυγής προς τα πίσω»- να τους υπενθυμίσει τί πραγματικά πρέσβευε η εναλλακτική του.
«ΜΕΝΟΥΜΕΥΡΩΠΑΊΗΔΕΣ» Vs «ΌΧΗΔΕΣ»
Πλ. Συντάγματος, Ιούλιος 2015: “Μένουμε Ευρώπη”
Κατά ένα ειρωνικό γύρισμα (“twist” αγγλιστί) της Ιστορίας ακριβώς έναν αιώνα μετά τον Εθνικό Διχασμό του 1915 η χώρα ξαναδιχάστηκε το 2015, με το θερινό δημοψήφισμα για τη “preliminary debt sustainability” (sic)- κατ’ ουσίαν περί της εξόδου μας από το ευρώ και κατά προέκταση και την ΕΕ. Η πλευρά των οπαδών του «ναι», όλοι εκείνοι που επιθυμούσαν δηλαδή την πάσει θυσία παραμονή της χώρας μας στην ΕΕ και το ευρώ, απετέλεσε 4 χρόνια αργότερα τη ραχοκοκαλιά του «αντι- σύριζα» μετώπου, που εν πολλοίς χάρισε στο σημερινό πρωθυπουργό τη νίκη στις εκλογές του 2019,
Το μνημονιακό άνοιγμα του ασκού του Αιόλου είχε ως επακόλουθο την αποσυσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας, με την πολυδιάσπαση της κύριας εκλογικής της βάσης, της θρησκόληπτης, ευεπίφορης στην πατριδοκαπηλεία «λαϊκής δεξιάς» σε μια πανσπερμία κομμάτων (κυριολεκτικά) για όλα τα γούστα των ψηφοφόρων της: ρωσόφιλοι, υπερορθόδοξοι, συνωμοσιολόγοι, πολύ συνωμοσιολόγοι…
Μάλιστα μια παραφυάδα αυτής της τάσης αποτέλεσε δις τον κυβερνητικό εταίρο της Π.Φ.Α.!
Δεδομένης αυτής της απώλειας, προαπαιτούμενο για την επίτευξη αυτοδυναμίας ήταν η διεύρυνση του εκλογικού ακροατηρίου του σημερινού κυβερνώντος κόμματος, με την κινητοποίηση ευρύτερων φιλομεταρρυθμιστικών και ευρωπαϊστικών δυνάμεων, που συνέρρευσαν στις τάξεις της υπό την απειλή μιας νέας επανεκλογής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
…ΚΑΙ ΤΩΡΑ;
(Ανα/ επι-) θεώρηση του Συντάγματος
Ο πρωθυπουργός δήλωσε πρόσφατα την πρόθεσή του να προχωρήσει σε αναθεώρηση του Συντάγματος, με έμφαση στα άρθρα που άπτονται της αξιολόγησης και της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και της λειτουργίας ιδιωτικών ΑΕΙ στη χώρα μας. Ακόμα και ο πιο εύπιστος και φιλοκυβερνητικά διακείμενος πολίτης δύναται να αντιληφθεί τον προσχηματικό χαρακτήρα της εξαγγελίας. Διότι αν μια κυβέρνηση πραγματικά κόπτονταν για μια τόσο σημαντική θεσμική μεταρρύθμιση, θα την επιχειρούσε όταν διέθετε το απαιτούμενο πολιτικό κεφάλαιο, κατά την πρώτη της 4ετία ή έστω την έναρξη της δεύτερης.
Το timing της συγκεκριμένης αναγγελίας καθιστά ακόμα και τον πλέον αφελή, καχύποπτο.
Η νέα διαιρετική τομή αποτελεί μια απόπειρα του π/θ να αφορίσει ένα νέο «αντι- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο», προσεταιριζόμενος το ορθολογικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας- όσων δηλαδή επιθυμούν η χώρα μας να προβεί στις απαραίτητες, γενναίες μεταρρυθμίσεις που θα τη μετατρέψουν επιτέλους από μια θλιβερή νοτιοβαλκανική ιδιαιτερότητα σε μια «κανονική χώρα», αποδεσμευμένη από στρεβλώσεις και αβελτηρίες του παρελθόντος.
Με πρόσχημα την αναθεώρηση ο πρωθυπουργός επιχειρεί να συντάξει έναν (φιλοκυβερνητικό) «πόλο λογικής» έναντι μιας ιδεοληπτικής, παρωχημένης, ανέμπνευστης αντιπολίτευσης, που σύσσωμη εμφορείται από εχθροπαθή μισαλλοδοξία, στείρο αντιπρότασης καταγγελτικό λόγο και πρεσβεύει εν γένει τον ιδεοληπτικό αναχρονισμό.
TOO LITTLE, TOO LATE
…μόνο που το 2026 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 2019.
Τα τελευταία 7 χρόνια έχει κυλίσει πολύ- ή μήπως ελάχιστο- νερό στο αυλάκι ώστε οι Έλληνες πολίτες να λησμονήσουν ό,τι μιλάμε για την κυβέρνηση που επί 4μιση χρόνια δικής της διακυβέρνησης– μέχρι την αποφράδα βραδιά της 28ης Φεβ 2023- δεν είχε υλοποιήσει την (κανονικά διετούς ορίζοντα υλοποίησης) σύμβαση 717 περί τηλεδιοίκησης των τρένων, που πιθανότατα θα είχε γλιτώσει 57 αθώες ζωές.
Είναι η κυβέρνηση που αν δεν εξέθρεψε, τουλάχιστον ανέχθηκε στις πλάτες (και με τις τσέπες) του ελληνικού λαού τον παράνομο πλουτισμό Φραπέδων, Χασάπηδων και Ποπών με τις Φεράρι την ώρα που άνθρωποι του μόχθου, οι πραγματικοί αγρότες, μαραζώνουν.
Και εσχάτως είναι η κυβέρνηση που αδιαφόρησε, δεν μερίμνησε ή απέτυχε να πατάξει την πολυνομία, τη γραφειοκρατία και τη μοιραία αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων φορέων του ευρύτερου δημοσίου, που εν πολλοίς οδήγησαν στην τραγωδία της Βιολάντα, όπου μια γνωστή- από το 2020, χρονιά βεβαίωσης προστίμου από την Περιφέρεια Θεσσαλίας για παράβαση που πιθανώς σχετίζεται με το δυστύχημα- παρανομία έμεινε χωρίς την προσήκουσα προσοχή και αντιμετώπιση, συμβάλλοντας στη μετατροπή του τόπου εργασίας 5 εργαζομένων σε τάφο τους.
Είναι πολύ αργά πλέον για να μεταπειστεί η ελληνική κοινωνία με ψηφοθηρικά ψευτοδιλήμματα- σαν αυτό της αναθεώρησης- για το ό,τι η στερούμενη εθνικού οράματος και συνεκτικού αφηγήματος παρούσα κυβέρνηση μεριμνά και νοιάζεται περισσότερο για την αυτοαναπαραγωγή της και την προώθηση ίδιων και φίλιων αυτής συμφερόντων, παρά για την ισόρροπη ευημερία του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας.
Όμως δυστυχώς γι’ αυτήν- αλλά και για όλους μας- επειδή ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν γυρίζει πίσω, το 2026 δεν είναι 2019.
Ας ελπίσουμε να μη γίνει 1932.
