“Κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου πιο κοντά”
Νικολό Μακιαβέλι
Το 2019 προκειμένου να υπερψηφιστεί ο έκτοτε ένοικος του Μαξίμου δεν χρειάστηκε να σχηματίσει ένα νέο μέτωπο, παρά προτίμησε να μετέλθει ενός αρκούντως συμπαγούς, ομοιογενούς και ήδη συσπειρωμένου: τέσσερα χρόνια νωρίτερα οι “μένουμε Ευρώπη” είχαν ήδη καταγραφεί ως το ποσοστό όσων επιθυμούσαν όχι απλά να μείνουμε, αλλά να γίνουμε Ευρώπη.
Το 39% του “ναι” στο (πρόχειρα οργανωμένο και αντισυνταγματικό) δημοψήφισμα περί αποδοχής ή μη ενός αόριστου, δυσνόητου “preliminary debt sustainability” (αυτούσιο το ερώτημα στο οποίο κληθήκαμε ν’ απαντήσουμε, διακυβεύοντας κατ’ ουσίαν την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ) είχε αποτυπώσει με ακρίβεια το ποσοστό ενός αρραγούς ΑΝΤΙ- ΣΥΡΙΖΑ(-ΝΕΛ, για να μην ξεχνάμε την ακροδεξιά παραφυάδα της Π.Φ.Α.) μπλοκ που αναζητούσε εναγωνίως την έξωση του τότε πρωθυπουργού της “περήφανης διαπραγμάτευσης” και των “νταουλιών και των ζουρνάδων”, ελπίζοντας παράλληλα πως ο σημερινός πρωθυπουργός θα ενσάρκωνε ένα νέου τύπου ηγέτη.
2026, όπως 2019;
Τα πάντα ρει όμως, μ’ αποτέλεσμα οι σημερινές συνθήκες ελάχιστα κοινά να έχουν με εκείνες προ επταετίας.
Αν το ζητούμενο τότε για ένα εύλογο τμήμα του εκλογικού σώματος ήταν να εκπαραθυρωθούν πάση θυσία οι μαθητευόμενοι μάγοι που θα ‘φερναν την ανάπτυξη “μ’ ένα νόμο και σ’ ένα άρθρο”, τα δεδομένα σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά.
Το “τρένο” της (πραγματικής) “κανονικότητας”- αν είναι ηθικά δόκιμο να μιλάμε για τρένα όταν αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη κυβέρνηση- έχει στο μεταξύ χαθεί κάπου μεταξύ ΟΠΕΚΕΠΕ, ισχνής, κατ’ επίφαση ανάπτυξης “στα χαρτιά”- που αφορά λίγους ημέτερούς της και που ουδόλως μετακυλίεται στο σύνολο της κοινωνίας- και αλλεπάλληλων υπεροπτικών, αλαζονικών, προκλητικών συμπεριφορών των στελεχών της κυβέρνησης.
Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό σκηνικό η ηγετική ομάδα του Μαξίμου επιχειρεί να παίξει ένα παλιό, γνώριμο, δοκιμασμένο (και ίσως κ τελευταίο της) “χαρτί”: το φόβητρο του τέως πρωθυπουργού.
ΚΡΑΤΑΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΩΝΙΑ
Η εξόφθαλμη αδυναμία (ή/ και αδιαφορία) της παρούσας κυβέρνησης να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του ’19 περί “επιτελικού κράτους των αρίστων”, αλλά και η αυτό- απαξίωση σύσσωμης της αντιπολίτευσης έχουν δημιουργήσει νέα δεδομένα.
Σήμερα βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης δεν είναι η αντιπολίτευση- που αντί να εκφράζει κοινωνικές ανάγκες, εμφορείται από εχθροπάθεια και μισαλλοδοξία που περισσότερο συνάδουν με τα ζητούμενα προηγουμένων, παρά αυτής της δεκαετίας- αλλά η αποχή. Η αποσυσπείρωση των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος των εκλογών του ’19 και του ’23 απαιτεί λοιπόν άλλους, πιο “μαεστρικούς”, “χειρουργικούς”, ίσως και μακιαβελικούς χειρισμούς.
Η φαινομενικά οξύμωρη επιστράτευση και η παντοιοτρόπως προώθηση εκ μέρους της (πανταχού παρούσας και τα πάντα ελέγχουσας) κυβέρνησης ενός δυνητικά απειλητικού για την ίδια αντιπάλου, του τέως πρωθυπουργού, είναι πολλαπλών χρήσεων και προσδοκώμενων ωφελειών από πλευράς κυβερνητικού πολιτικού σχεδιασμού.
Ο ηγέτης της πάλαι ποτέ Π.Φ.Α. (αλλά και της φερέλπιδος Δ.Φ.Α.) εξακολουθεί να “ξυπνά” αταβιστικά ανακλαστικά σε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, καθώς είναι ο πολιτικός ηγέτης που έχει ταυτιστεί:
– με τις παλινωδίες του πρώτου εξαμήνου της “περήφανης διαπραγμάτευσης”
– τα επακόλουθα capital controls
– τη συμφωνία των Πρεσπών- η οποία προσέφερε μεν (μια κάποια) λύση σ’ ένα πρόβλημα που σοβούσε στάσιμο επί δεκαετίες (κυρίως εξ αιτίας της εργαλειοποίησής του εκ μέρους ενός άλλου πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος έχτισε καριέρα πάνω στην μαξιμαλιστική πατριδοκαπηλεία της ονοματολογίας της εκ βορρά γείτονος ιδρύοντας κόμμα επί τούτου), πλην όμως μια χείριστη λύση, αφού αφήνει αλυτρωτικές εκκρεμότητες, καθώς οτιδήποτε “βόρειο” έχει ένα νότιο έτερον ήμισυ, π.χ. Βόρεια- Νότια Κορέα, Ανατολική- Δυτική Γερμανία κ.ο.κ.
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα “επιτεύγματα” που καθιστούν τον τέως πρωθυπουργό το απόλυτο φόβητρο για ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα του εκλογικού σώματος, καθιστώντας τον ένα “σκιάχτρο” που όχι απλά διώχνει μακριά του παλιούς ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος, αλλά μπρος στην απειλή μιας (υποτιθέμενης) ρελάνς Τσίπρα, τους “επαναπατρίζει” κιόλας γύρω από “τη σημαία”, τον παρόντα πρωθυπουργό, συσπειρώνοντας γύρω του ψηφοφόρους που υπό άλλες συνθήκες, π.χ. έναντι του άχρωμου/ άοσμου/ άγευστου αρχηγού της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης, είτε θα απείχαν, είτε θα προέβαιναν σε μια “ψήφο διαμαρτυρίας“.
ΤΟ ΡΙΜΠΡΑΝΤΙΝΓΚ ΤΟΥ ΕΛ ΣΙΝΤ
Επιπλέον, μια πρόσθετη ωφέλεια της (εν πολλοίς κυβερνητικής προέλευσης και δυσανάλογης της πραγματικής του δυναμικής) προβολής του νέου εγχειρήματος του τέως πρωθυπουργού είναι ότι αποσυσπειρώνει έτι περαιτέρω μια ήδη κατακερματισμένη αντιπολίτευση, αφού πιθανότερες δεξαμενές ψηφοφόρων για τη νεότευκτη (δημοσκοπικά, τουλάχιστον) αξιωματική αντιπολίτευση αποτελούν τα υπόλοιπα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης. Ήδη με την αναγγελία του νέου φορέα το κόμμα από το οποίο παραιτήθηκε (και το οποίο κυβέρνησε μέχρι προ μόλις 7ετίας) έχει πρακτικά εξαϋλωθεί, με τα υπόλοιπα όμορα κόμματα της Αριστεράς να βιώνουν αντίστοιχα έντονες δημοσκοπικές πιέσεις.
Αντιθέτως, στο κυβερνών κόμμα προσβλέπουν σε δημοσκοπική άνοδο, η οποία θα λειτουργήσει ως ανάχωμα στη διεκδίκηση της εξουσίας από το “ριμπρανταρισμένο” αντίπαλο δέος.
ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ
«Μέσα στο κόμμα μου βρίσκονται οι εχθροί μου, έξω από αυτό οι αντίπαλοί μου»
Ουίνστον Τσόρτσιλ
Τέλος, με δεδομένο ότι ο πρωθυπουργός φαίνεται να έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του και να έχει θέσει σαν αυτοσκοπό του την (τρίτη κατά σειρά, ρεκόρ μεταπολίτευσης, γαρ!) επανεκλογή του, το ενδεχόμενο παραίτησής του μετά την επίτευξη αυτής της επανεκλογής- στα πρότυπα Σημίτη, που μεσούσης της τρίτης πρωθυπουργικής του θητείας έθεσε επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ τον ΓΑΠ- μοιάζει να του ταιριάζει “γάντι”: μια “παρένθεση- Τσίπρα”, μετά την ενδεχόμενη (και πολύ πιθανή, δεδομένης της αναπόφευκτης φυσικής φθοράς μιας κυβέρνησης που θα μετρά ως τότε ήδη πάνω από μια δεκαετία ζωής) εκλογική του νίκη στις μεθεπόμενες εκλογές έναντι των εσωτερικών δελφίνων- προεξάρχοντος του νυν υπουργού Εθνικής Αμύνης, ο οποίος τηρεί αποστάσεις εδώ και καιρό από το Μαξίμου- που στο μεταξύ θα έχουν αναλάβει τα ηνία του κόμματος, αυτομάτως θα τους αποδυνάμωνε, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για την επανάκαμψη των πολιτικών (γιατί όχι και βιολογικών) απογόνων της τρέχουσας δυναστείας.
ΤΑ ΡΕΚΟΡ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ (ΙΣΟΦΑΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ) ΣΠΑΝΕ!
Ιδού πεδίον (οικογενειακής) δόξης λαμπρόν, λοιπόν: προϋπόθεση για να “σπάσει” το ρεκόρ εκλογής (τριών) πρωθυπουργών της ιδίας οικογένειας, είναι πρώτα να ισοφαριστεί.
Αχαΐα- Κρήτη, (προσεχώς) σημειώσατε “Χ”, λοιπόν, με τους πολίτες να παραμένουμε κομπάρσοι στο έργο της ίδιας μας της ζωής: #ως_πότε;
