Άρθρα

Είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος το νέο "αντι- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο";

"Ας είναι οι τελευταίοι": για να πιάσει τόπο η ευχή δεν αρκεί μια (ακόμα) επιτύμβια στήλη στα Καρπάθια, αλλά απαιτείται η ενδοσκόπηση στης ελληνικής κοινωνίας

Οι απόδημοι Έλληνες δεν είναι απλά νοσταλγοί των παιδικών τους αναμνήσεων, του μουσακά κ της ηλιοφάνειας, αλλά ένα δυνάμει υπερόπλο: δεν είναι κρίμα να πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων μια τέτοια υπερδύναμη, επειδή η πολιτική κάστα που μας διαφεντεύει εδώ κ μισό αιώνα στερείται ενός εθνικού οράματος πραγματικής επαναπροσέγγισης των απόδημων συμπατριωτών μας;

"Ο Έλληνας πρέπει να μάθει να στέκεται στα πόδια του, να ζει από τις δικές του δυνάμεις, από τον δικό του ιδρώτα και όχι να περιμένει απ' το κράτος να τον πιάσει από το χεράκι λες και βρίσκεται σε μια κατάσταση ατέρμονης εφηβείας".

Μια κοινωνία που έχει "κανονικοποιήσει" τον τζόγο, εξοικειώνοντας τη νεολαία της με κάτι τόσο εθιστικό από τα γεννοφάσκια της, σε πόσο καλύτερες μέρες μπορεί να ελπίζει;

Ένα καπρίτσιο της μοίρας επεφύλασσε σε μια παιδίατρο ρόλο μαιευτήρα μιας δικαιότερης, τιμιότερης, μιας καλύτερης Ελλάδας. Έχει άραγε η Μαρία Καρυστιανού τη δύναμη να το κάνει; Κοιτάζοντας τις εναλλακτικές της, ας ελπίσουμε ν' αποτελέσει την ηλιαχτίδα αιδιοδοξίας μιας κοινωνίας που λησμόνησε πώς είναι να ελπίζεις σ' ένα καλύτερο αύριο.

Πριν καν συμπληρωθούν 3 χρόνια από την επαναλειτουργία της, η Αγορά Μοδιάνο έκλεισε και πάλι, σπέρνοντας προβληματισμό στις τάξεις Θεσσαλονικέων και μη για το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας.

Πώς φτάσαμε να είμαστε ο Αλέκος Τζανετάκος της ανατολικής Μεσογείου, ένα έθνος- καρπαζοεισπράκτορας, ανυπόληπτο, αφερέγγυο, που κανείς δεν εκτιμά και δεν υπολογίζει σαν διεθνή γεωπολιτικό παίκτη αξιώσεων;

Στην Ελλάδα αρκούμαστε στο να βαυκαλιζόμαστε αυτάρεσκα και εθνο-εγωπαθώς για το ένδοξο παρελθόν, αγνοώντας το σύγχρονο γίγνεσθαι και αδιαφορώντας για το αυριανό

Σπίτι μου, σπιτάκι μου: πώς μπορεί να επιλυθεί το στεγαστικό.