Πώς το σκάνδαλο Λαζαρίδη εξαϋλωσε το αφήγημα της κυβέρνησης περί «επιτελικού κράτους των αρίστων»
Αν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο οφείλουμε ν’ αναγνωρίσουμε ότι η παρούσα κυβέρνηση πραγματικά αριστεύει, αυτός είναι αναμφισβήτητα η επικοινωνία. Η όλη διακυβέρνηση των τελευταίων 7 ετών συνιστά μια νίκη της ΕΠΙκοινωνίας ΕΠΙ της κοινωνίας: ο πρωθυπουργός φροντίζει επιμελώς να κρύβει κάτω από το χαλάκι δικές του αβελτηρίες, βαφτίζοντάς τες «χρόνιες παθογένειες» και μεριμνά επιμελώς για το πώς θα δυσαρεστήσει τις λιγότερες δυνατές κοινωνικές ομάδες, αντί για το κοινό καλό, ως έταξε και όφειλε.
Τα πάντα στη χώρα αντιμετωπίζονται υπό ένα επικοινωνιακό- δημοσκοπικό πρίσμα: στα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις υποκλοπές το επιτελείο του Μαξίμου κάνει “damage control”, προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες και αδιαφορώντας επί του πρακτέου για την πάταξη της διαφθοράς και των παθογενειών που όντως υπάρχουν- από μόνες τους κ ερήμην της κυβέρνησης;- ώστε να αποτρέψει την επανάληψη παρόμοιων περιστατικών.
Η «υπόθεση (σκάνδαλο, για την ακρίβεια) Λαζαρίδη» αποτελεί τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, αλλά πιθανόν και τη θρυαλλίδα πολιτικών εξελίξεων.
ΗΘΙΚΗ ΤΑΞΗ
Το σκάνδαλο Λαζαρίδη εγείρει αναπόφευκτα μείζονα, πολλαπλά ζητήματα ηθικής τάξης.
Ένας υφυπουργός (πλέον) βρέθηκε να έχει αμειφθεί επί σειρά ετών παρανόμως, μιας κ δεν πληρούσε τα κριτήρια για τη θέση του «ειδικού επιστημονικού συμβούλου» του υπ. Παιδείας (όλοι μας ξέρουμε πώς καταλαμβάνονται τέτοιου τύπου θέσεις στη χώρα του Γκρούεζα).
Το θέμα προφανώς δεν είναι τόσο ποινικά κολάσιμο, όμως στη χώρα όπου μια καθαρίστρια διώχθηκε και φυλακίστηκε ως πλαστογράφος απολυτηρίου δημοτικού (έχοντας τελειώσει την Ε’ αντί της ΣΤ’ δημοτικού), δεν στέκει ηθικά για παρόμοιο (ή αυτούσιο) παράπτωμα να παραμένει στη θέση του ένας υφυπουργός.
Επιπλέον, στο πρόσωπο του Λαζαρίδη καταρρίπτεται και το τελευταίο πρόσχημα περί “επιτελικού κράτους των αρίστων” κ “αξιοκρατίας”, συνθήματα που μετήλθε ως προμετωπίδα του ο πρωθυπουργός για να υφαρπάξει την ψήφο των συμπολιτών του το 2019.
Τέλος, σε μια χώρα που αιμορραγεί πληθυσμιακά κ απισχναίνεται δημογραφικά, κυρίως λόγω της φυγής των πτυχιούχων της στην ξενιτιά ελλείψει καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, αποτελεί πρόκληση για την κοινωνία, απειλή για την συνοχή της, προσβολή για τους θεσμούς (όπως αυτού του υπουργού), αλλά κ αποψίλωση της νομιμότητας της ίδιας της κυβέρνησης η εμμονή του π/θ να διατηρεί στη θέση του έναν πλαστογράφο/ αντιποιητή αρχής (αυτής του πτυχιούχου ΑΕΙ ή έστω εφάμιλλου ανώτατου ιδρύματος), ωσάν να ήταν αναντικατάστατος.
“…πες μου ποιός την άνοιξη θα φέρει…”
«ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΜΜΕ» (ΜΕ ΡΑΜΦΟΣ- ΚΑΙ ΣΤΟΜΑ- ΠΑΠΑΓΑΛΟΥ)
«Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», αλλά κ «μέτρον άριστον»: επονείδιστη εντύπωση προκαλούν τα ποικιλώνυμα (μεν, ομογάλακτα- κρατικοδίαιτα, δε) αργυρώνητα φερέφωνα της κυβέρνησης που με περισσό θράσος, ομόθυμα, υπό ομοβροντία κ σε αγαστή, καλοκουρδισμένη ομοφωνία (που παιδαριωδώς προδίδει τον άνωθεν συντονισμό τους, διαψεύδοντας εμφατικά τον ισχυρισμό περί ανεξαρτησίας τους) την υπερασπίζονται με το (τραγικά αδύναμο) επιχείρημα “ε, δεν χάθηκε και ο κόσμος που ο Μακάριος (ο πτωχός τω πτυχίω) Λαζαρίδης αμείβονταν για λίγους μήνες (/ χρόνια) ως πτυχιούχος ΑΕΙ (χωρίς να είναι τέτοιος κ άρα στερώντας τη θέση, αλλά κ τις υπηρεσίες στο Δημόσιο που θα προσέφερε ένας καταλληλότερος αυτού) από τον κρατικό κορβανά”.
(ΑΠΟ ΤΗΝ) ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟ ΚΑΛΑΜΙ
Η- παρά τη γενική κατακραυγή- παραμονή του εν λόγω υφυπουργού στη θέση του προδίδει την αλαζονεία, την υπεροψία και την αδιαφορία της παρούσας κυβέρνησης για την έξωθεν καλή μαρτυρία της. Ελλείψει αξιόπιστης, ανταγωνιστικής αντιπολίτευσης ο π/θ κ το πολυάριθμο επιτελείο του (63 υπουργοί, 3.650 μετακλητοί- νέο ρεκόρ!-, αλλά κ 2μιση χιλ υπάλληλοι Βουλής, για να μην ξεχνιόμαστε…) κατά το κοινώς λεγόμενο “έχουνε καβαλήσει το καλάμι”, από το οποίο- ελλείψει ορατής απειλής- δύσκολα πλέον ξεπεζεύουν.
Το ζητούμενο είναι ποια είναι τα όρια ανοχής της υγιώς σκεπτόμενης κοινωνίας της παραγωγής, της εργασίας κ της δημιουργίας, εκείνης που εν πολλοίς χάρισε τη νίκη στο κυβερνών κόμμα το ’19, ανανέωσε την εντολή του 4 χρόνια αργότερα- υπό το φόβο επανόδου της ιδεοληπτικής, εκτός τόπου κ χρόνου αριστεράς, αφού στο μεταξύ φαλκιδευμένες προεκλογικές δημοσκοπήσεις του ’23 προμήνυαν ένα «ντέρμπι», με τη διαφορά 1ου κ 2ου κόμματος ν’ αποτυπώνεται στο 5%, ενώ αυτή στην πραγματικότητα ήταν… 4πλάσια (“μα, με τόση επιστημοσύνη κ κομπορρημοσύνη είναι δυνατόν να έπεσαν ΤΟΣΟ ΕΞΩ οι δημοσκόποι;”, θ’ αναρωτηθεί ίσως κάποιος αφελής ή μη- μόνιμα διαμένων στη χώρα μας, για να λάβει ως απάντηση τις άπειρες απευθείας αναθέσεις τόσο από την κεντρική κυβέρνηση, όσο κ από διάφορους δημόσιους- κυβερνητικά ελεγχόμενους- φορείς, που έλαβαν μεταξύ πολλών άλλων- πλήρωνε εσύ πολίτη/ είλωτα- ΚΑΙ οι δημοσκοπικές εταιρίες, προς επίλυση της άνωθεν απορίας).
Έχουμε υπάρξει και διεκδικητικότεροι…
ΕΝΑ «ΜΑΚΑΡΙ» ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΟΥΣ;
Το βέβαιο είναι ότι ένα από τα κύρια εκλογικά ακροατήρια του κυβερνώντος κόμματος, οι παραγωγοί του πλούτου της χώρας- ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες και εργοδότες- έχοντας πλέον επίγνωση της κοροϊδίας ολκής τελούν συν- τεθλιμμένοι μεταξύ μιας απαθούς, εγωπαθούς, ιδιοτελούς, αναποτελεσματικής (για τους ίδιους, αλλά ουδόλως για τα μεγάλη συμφέροντα κ τους ημέτερούς της) κυβέρνησης κ μιας ιδεοληπτικής, μισαλλόδοξης, εχθροπαθούς αντιπολίτευσης, με κοινό γνώρισμα αμφότερων τον πελατειασμό κ το μικρο/ – παλαιοκομματισμό.
Εύλογο, λοιπόν να θελήσουν ν’ αντιδράσουν: ευκταίο να το πράξουν θεσμικά, όπως οι Ούγγροι, χωρίς όμως να μπορεί ν’ αποκλειστεί η επανάληψη μιας ανορθολογικής ψήφου αμιγούς διαμαρτυρίας, αλά 2015.
Μπορεί «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός (ούτε λαού) σοφού εστίν», αλλά «στην (κυβερνητική) αναβροχιά, καλό κ το (αντιπολιτευτικό) χαλάζι», καθώς επίσης κ «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται» καθώς κ «τί είχαμε, τί χάσαμε;»: για την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας η προοπτική για «καλύτερες μέρες» κ προκοπή δυστυχώς μέρα με τη μέρα ξεμακραίνει.
Προ ενός νέου «γαία- πυρί μιχθείτω» επειγόμαστε για μια εθνική ανάταση, μια νέα εθνεγερσία, η οποία μόνο με τα παθητικά «μακάρι να…» δυστυχώς δεν έρχεται: #συν_Αθηνά…
