Ψυχαναλυτικά μιλώντας και με δεδομένη τη μάλλον χλιαρή και περισσότερη παθητική, παρά σθεναρή αγωνιστική αντίσταση που προέβαλε η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας έναντι της χούντας, η εξέγερση του Πολυτεχνείου λειτουργεί σε εθνικό επίπεδο τρόπον τινά εξιλεωτικά.
Παρότι υπήρξαν αντιστασιακές ενέργειες κατά της επταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών, αυτές ήταν όψιμες και σποραδικές, με κυριότερες τη (δις) κατάληψη της Νομικής και την αυτομόληση του αντιτορπιλικού Βέλος στην Ιταλία, όπου το πλήρωμα ζήτησε πολιτικό άσυλο. Επιστέγασμα όλων αυτών αποτελούν φυσικά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που «σώζουν την παρτίδα» στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, προσφέροντας ένα ένδοξο, ηρωικό, αλλά και ανακουφιστικό άλλοθι για το γενικό επαναπαυτικό εφησυχασμό της.
ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Αν υπάρχει ένα επίτευγμα για το οποίο μπορούμε να επαιρόμαστε τον τελευταίο μισό αιώνα της μεταπολίτευσης, αναμφισβήτητα αυτό είναι η πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά αδιασάλευτη και αδιάλειπτη λειτουργία και η εμπέδωση της Δημοκρατίας. Η ομαλή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία και η απεμπλοκή του στρατεύματος από τις πολιτικές εξελίξεις δεν ήταν διόλου δεδομένα μέχρι πριν 53 χρόνια.
Εντούτοις, αυτή η πρόοδος και η σχετική σταθερότητα σε πολιτικό επίπεδο δυστυχώς δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη οικονομική ευμάρεια. Απεναντίας, η πρόσφατη δεκαετής Κρίση αλλά και η τελευταία επταετία της κατ’ επίφαση, ονομαστικής ανάπτυξης- η οποία δεν μετακυλίεται και εκ τούτου δεν αφορά το σύνολο της κοινωνίας- δημιούργησαν συνθήκες έντονης αμφισβήτησης της αντιπροσωπευτικότητας και του κύρους της Δημοκρατίας.
ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα μπορεί η Δημοκρατία να μην κινδυνεύει από ερπύστριες και συνταγματάρχες, κατά πόσο είναι όμως ασφαλής;
Σήμερα μπορεί το πολίτευμα να μην κινδυνεύει από ερπύστριες και συνταγματάρχες, διαθέτει όμως πιο ύπουλους, καμουφλαρισμένους, «εσωτερικούς» εχθρούς. Η Δημοκρατία απαξιώνεται καθημερινά από τους ίδιους τους ταγούς της, οι οποίοι άγονται και φέρονται με μοναδικό γνώμονα ιδιοτελή, μικροπολιτικά, ψηφοθηρικά συμφέροντα, πότε μοριοδοτώντας τις θυγατέρες τους και πότε δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα σε αλλεπάλληλα σκάνδαλα με σαφείς ενδείξεις (και αποφορά) κυβερνητικής εμπλοκής σε υποθέσεις διαφθοράς.
Διαβάλλεται από αλαζονικές, υπεροπτικές κυβερνητικές συμπεριφορές που ροκανίζουν ένα ήδη τρωθέν κύρος έναντι των θεσμών, πλήττοντας έτι περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών προς αυτούς.
Η Δημοκρατία σήμερα τίθεται εν αμφιβόλω από εκείνους που εμφορούμενοι από παλαιοκομματικές, καθεστωτικές αντιλήψεις εφαρμόζουν πρακτικές που διευρύνουν το ρήγμα μεταξύ πολιτικής κάστας και κοινωνίας και από μια πολιτική ελίτ που στο βωμό της αυτοαναπαραγωγής της κρατά τη χώρα ουραγό των πάντων στα πάντα, καθιστώντας τη μια χώρα- ιπποφορβείο: ανατρέφουμε και εκπαιδεύουμε καταρτισμένους γκασταρμπάιτερς που προορίζονται για τις τέσσερις γωνιές της οικουμένης.
Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι αυτό;
Είναι αυτοί ακριβώς οι (υποτιθέμενοι) θεματοφύλακες του πολιτεύματος που ραίνουν με ροδοπέταλα και στρώνουν κόκκινο χαλί στους θιασώτες καταδικασμένων από την Ιστορία (και τη Δικαιοσύνη) στυγνών αυταρχισμών, που εσχάτως ανακάμπτουν δημοσκοπικά.
«ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» UPDATED

Ένας από τους βασικούς εχθρούς της Δημοκαστίας είναι διαχρονικά η διαφθορά.
Επί διακυβέρνησης της παρούσας κυβέρνησης αυτό επιτάθηκε.
Το τρίπτυχο των αιτημάτων του Πολυτεχνείου για «ψωμί, Παιδεία, ελευθερία» αφορά οικουμενικές, διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες οι οποίες σε κάθε εποχή αναπροσαρμόζουν το νόημά τους.
Στις μέρες μας “ψωμί” είναι το δικαίωμα της νεολαίας μας στην αξιοπρεπή διαβίωση εντός συνόρων, χωρίς η μετανάστευση ν’ αποτελεί ουσιαστικά μονόδρομο για οποιονδήποτε νέο διαθέτει ψήγματα έστω αξιοπρέπειας ή φιλοδοξίας.
Η “Παιδεία” σήμερα αφορά το αίτημα οι απόφοιτοι (ακόμα και) των Πανεπιστημίων μας να μην είναι λειτουργικά αναλφάβητοι- βλ. αποτελέσματα έκθεσης P.I.S.A.- αλλά θεωρητικά εγγράμματοι και πρακτικά καταρτισμένοι, ενημερωμένοι και δυνάμει ενεργοί πολίτες.
Και “ελευθερία” στην εποχή μας είναι να διαθέτουν τα ελληνόπουλα τα εφόδια που θα τους επιτρέψουν να αντιλαμβάνονται την αλήθεια από το ψέμα και να διακρίνουν την πραγματικότητα από την προπαγάνδα των “fake news”, ώστε να μην γίνονται ευάλωτα έρμαια του κάθε τυχάρπαστου επιτήδειου λαοπλάνου.
Κάθε γενιά έχει μπροστά της διαφορετικές προκλήσεις, τα δικά της «Πολυτεχνεία». Στο χέρι καθεμιάς εξ αυτών είναι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αντάξιες των σκαρφαλωμένων στην πύλη του Πολυτεχνείου αγωνιστών, που έπεσαν μαχόμενοι για μια δημοκρατικότερη, πιο ελεύθερη, μια καλύτερη πατρίδα: ας τους δικαιώσουμε!
