Εδώ και μισό αιώνα η χώρα μας διέπεται από μια ΚΕΚΤΗΜΕΝΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ που δεν της επιτρέπει να κάνει ΜΙΣΟ ΒΗΜΑ μπροστά!
Δεκαετίες ασύδοτου, υπερτροφικού κρατισμού και ψηφοθηρικής επιδοματοποίησης της οικονομίας, μάς έχουν βαθμιαία και ύπουλα εμφυσήσει μια αλλεργία στο ρίσκο και την επιχειρηματικότητα και έχουν δαιμονοποιήσει την ίδια μας τη φύση, το επιχειρηματικό μας δαιμόνιο, ταυτίζοντας το κέρδος με την «αισχροκέρδεια».
Εμφορούμαστε από απέχθεια στη λογοδοσία και την πάλαι ποτέ μπέσα, έχοντας χάσει τον πυρήνα της ύπαρξής μας: το φιλότιμο και το μεράκι μας.
Πολυνομία, γραφειοκρατία και αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων εκπηγάζουν από την ευθυνοφοβία των υπηρεσιακών παραγόντων και των πολιτικών τους προϊσταμένων και οδηγούν μονίμως στη μη- απόδοση ευθυνών, αφού ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ μας φταίει «η κακιά η ώρα», η άτυχη στιγμή και… ο κακός μας ο καιρός.
Πρωτόκολλα και συγκεκριμένα οργανογράμματα, που θα προέβλεπαν σαφώς προσωποποιημένες ευθύνες τόσο για πράξεις, όσο και για παραλείψεις οποιουδήποτε ανευθυνο- υπεύθυνου, βοηθώντας στην πρόληψη ή την έγκαιρη αντιμετώπιση κακοτοπιών θεωρούνται και αντιμετωπίζονται σαν μια περιττή, ξενόφερτη πολυτέλεια, στη λογική του «εμείς ΕΤΣΙ το κάνουμε/ ξέρουμε καλύτερα/ δεν θα μου πει ΚΑΝΕΙΣ εμένα πως να…»!
ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ
Είμαστε μια παρατημένη χώρα με παραιτημένους πολίτες που συνήθισαν ν’ αρκούνται στα λίγα, ενώ μπορούν πολύ περισσότερα.
Πλέουμε σε ρηχά νερά, όταν δεν βουλιάζουμε στο βούρκο της ανυποληψίας, όντας ουραγοί των πάντων ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Δεν πορευόμαστε, αλλά επιπλέουμε ανερμάτιστοι, έχοντας απωλέσει την προαιώνια ηθική μας πυξίδα, εκείνη του φιλότιμου, του μερακιού, του τσαγανού και της έμπνευσης, χωρίς σαφή εθνικό στόχο, άνευ συνεκτικού αφηγήματος. στερούμενοι συλλογικού οράματος.
Έχουμε ποινικοποιήσει την πειθαρχία και έχουμε θεοποιήσει την ήσσονα προσπάθεια, ενώ για να ανελιχθείς οικονομικά και κοινωνικά εξακολουθεί να μην μετράει το ΤΊ, αλλά το ΠΟΙΟΝ γνωρίζεις.
Η συνολική κρατική δυσλειτουργία αποτελεί ένα στραμπούληγμα του νου, ένα βραχυκύκλωμα της λογικής, ένα σύγχρονο ΓΟΡΔΙΟ ΔΕΣΜΟ, τον οποίο κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων για αμιγώς ψηφοθηρικούς, μικροπολιτικούς λόγους αρνούνται ν αγγίξουν, αφήνοντάς τον να σφυχταγκαλιάζει μέχρι ασφυξίας τα πιο δημιουργικά τμήματα της κοινωνίας.
ΑΠΡΑΓΟΙ
Παρακολουθούμε ΑΠΡΑΓΟΙ την αρπαγή ότι πολυτιμότερου διαθέτουμε, της ίδιας μας της νεολαίας, αφού οποιοδήποτε νέος ή νέα διαθέτει ψήγματα αξιοπρέπειας ή φιλοδοξίας είναι πρακτικά αναγκασμένος να ξενιτευτεί, μιας και η παραμονή εντός συνόρων ισοδυναμεί με καταδίκη στο να φυτοζωεί με επιδόματα, να λαθροβιεί με χαρτζιλίκια, απλά να επιβιώνει μ’ ελεημοσύνες ή κάνοντας χαμηλής υπεραξίας δουλείες κυριολεκτικά του ποδαριού.
Μένοντας ως τα 40 του στο παιδικό του δωμάτιο, στερούμενος προοπτικής για προκοπή και δημιουργία νέου, δικού του, δουλεμένου αντί κληρονομημένου πλούτου για τον ίδιο και τη νέα, δική του οικογένεια.
Βαφτίζουμε επένδυση το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ της ακίνητης περιουσίας μας, του βιούς που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε εμείς και οι πρόγονοί μας, της ίδιας μας της πατριδας δηλαδή, αφού το στρεβλό πλέγμα βραδύτατης απονομής Δικαιοσύνης, πολυνομίας, γραφειοκρατίας και υπερφορολόγησης, που δημιούργησε η πολιτική κάστα που μας διαφεντεύει εδώ κ μισό αιώνα, δρα αποτρεπτικά- μόνο ένας επενδυτής- κασκαντέρ θα ‘ρχοταν στη Ελλαδα!- στην έλευση οποιασδήποτε πραγματικά παραγωγικής, υψηλής προστιθέμενης αξίας επένδυσης, που με τη σειρά της θα δημιουργούσε υψηλής εξειδίκευσης, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας ΕΔΩ, στον τόπο μας.
ΧΡΥΣΕΣ ΤΟΜΕΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ
Απέναντι σε μια αλαζονική, υπεροπτική, αδιάφορη κυβέρνηση διαθέτουμε μια εχθροπαθή, μισαλλόδοξη, κενή περιεχομένου και εναλλακτικής αντιπρότασης αντιπολίτευση που πρεσβεύει αποκλειστικά την οργή, την καταγγελία και τη φυγή προς τα… πίσω: στα «ένδοξα»- πλην όμως αμαρτωλά- χρόνια των παχυλών εφάπαξ, των αθρόων διορισμών αργόσχολων ημέτερων γαλάζιων/ πράσινων/ ροζ «παιδιών» και των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
Μετά από μια δεκαετία τοξικότητας και εθνικού διχασμού οφείλουμε να ξεπεράσουμε τις διαιρετικές τομές και ν’ αναζητήσουμε τις απαραίτητες ΧΡΥΣΕΣ ΤΟΜΕΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ, που θα μας επιτρέψουν να ξαναντικρίσουμε το μέλλον μ’ αισιοδοξία, τα παιδιά μας κατάματα με ειλικρίνεια και τις ζωές μας μ’ αξιοπρέπεια.
Ήρθε η ώρα να επιλέξουμε τί από τα δυο θέλουμε να είμαστε: υπάκουοι υπήκοοι ή ενεργοί πολίτες;
Ενωμένοι, εμπνευσμένοι, περήφανοι και δημιουργικοί, αποζητούμε τη χειραφέτησή μας απ’ ένα ασφυκτικό, υπερσυγκεντρωτικό κράτος- δυνάστη, δερβέναγα και υπέρ- ρυθμιστή της οικονομικής και κοινωνικής μας δραστηριότητας, στην τελική, των ίδιων μας των ζώων!
ΗΡΕΜΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ
Είμαστε οι ΗΡΕΜΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και αγωνιζόμαστε για το αυτονόητο δικαίωμα στην αυτενέργεια, για περισσότερη ατομική πρωτοβουλία, εν τέλει για την ανάκτηση του υπέρτατου αγαθού- εκείνου που υμνεί και ο εθνικός μας ποιητής- της ΧΙΛΙΑΚΡΙΒΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!
Ευαγγελιζόμαστε μια ήσυχη επανάσταση, εξαπολύοντας μια επίθεση φιλίας και τείνοντας χείρα φιλίας σ’ όλους εσάς, τους πολιτικά ορφανούς και κομματικά ανέστιους Έλληνες της εργασίας, του μόχθο και της εξωστρέφειας:
τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους εργοδότες, τους επιχειρηματίες και τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που ενώ είναι οι ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ της χώρας, εντούτοις υποεκπροσωπούνται θεσμικά, αφού σύσσωμο το πολιτικό σύστημα υπερθεματίζει και κόπτεται αποκλειστικά για τη διαιώνιση του υπερτροφικού, γραφειοκρατικού κρατισμού και όλων των παραφυάδων του. Δηλαδή ενός μοντέλου που ενώ απέτυχε παταγωδώς παγκοσμίως, εμείς επιμένουμε εμμονικά να το κρατάμε στον αναπνευστήρα με μηχανική υποστήριξη για χάρη ολιγομελών, αλλά καλά οργανωμένων μειοψηφικών συντεχνιών.
#ΑΛΛΗ_ΕΛΛΑΔΑ
Μια δικαιότερη, παραγωγικότερη, μια καλύτερη, #ΑΛΛΗ_ΕΛΛΑΔΑ είναι ΟΝΤΩΣ εφικτή, αρκεί να το θελήσουμε, να το πιστέψουμε και να το τολμήσουμε:
#συν Αθηνα, #κι_όμως_γυρίζει: μια ιδέα είναι, ξεκόλλα!
